تبلیغات
پایگاه اطلاع رسانی میثم تمار - خطبه های پیش از غدیر

مولتی هاستر

پایگاه اطلاع رسانی میثم تمار - خطبه های پیش از غدیر

ما خواسته ها را فعل می کنیم

از ما بخواهید ...............
صفحه خانگی اضافه به علاقمندی ها نسخه ی موبایل
تبلیغات

معرفی سایت به دوستان

 
نام شما :
ایمیل شما :
نام دوست شما:
ایمیل دوست شما:


Powered by ParsTools

آمار

کل مطالب ارسالی:
کل نویسندگان:
بازدید امروز:
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل:
بازدید کل :
آخرین بازید :
آخرین بروزرسانی:

خوش آمدید
تبلیغات

خطابه اول در منی

در عرفات دستور الهی نازل شد كه علم و ودایع انبیاء علیهم السلام را به علی بن ابی طالب علیه السلام منتقل كند و او را به عنوان خلیفه و جانشین خود معرفی كند.

در منی پیامبر صلی اله علیه و اله و سلم اولین خطابه خود را ایراد فرمودند كه در واقع یك زمینه سازی برای خطبه غدیر بود. در این خطبه ابتدا اشاره به امنیت اجتماعی مسلمین از نظر جان و مال و آبروی مردم نمودند، و سپس خونهای بناحق ریخته شده و اموال بناحق گرفته شده در جاهلیت را رسماً مورد عفو قرار دادند تا كینه توزیها از میان برداشته شود و جوّ اجتماع برای تامین امنیت آماده شود. سپس مردم را برحذر داشتند كه مبادا بعد از او اختلاف كنند و بر روی یكدیگر شمشیر بكشند.

در اینجا تصریح فرمودند كه:

اگر من نباشم علی بن ابی طالب در مقابل متخلفین خواهد ایستاد.

سپس حدیث ثقلین بر لسان مبارك حضرت جاری شد و فرمودند:

من دو چیز گرانبها در میان شما باقی می گذارم كه اگر به این دو تمسك كنید هرگز گمراه نمی شوید: كتاب خدا و عترتم یعنی اهل بیتم.

اشاره ای هم داشتند به اینكه عده ای از همین اصحاب من روز قیامت به جهنم برده می شوند.

نكته جالب توجه اینكه در این خطابه، امیرالمومنین علیه السلام سخنان حضرت را برای مردم تكرار می كردند تا آنان كه دورتر بودند بشنوند.

خطابه دوم در مسجد خیف در منی

در روز سوم از توقف در منی، بار دیگر حضرت فرمان دادند تا مردم در مسجد خیف اجتماع كنند. در آنجا نیز خطابه ای ایراد فرمودند كه ضمن آن صریحاً از مردم خواستند كه گفته های ایشان را خوب به خاطر بسپارند و به غائبان برسانند.

در این خطبه به اخلاص عمل و دلسوزی برای امام مسلمین و تفرقه نینداختن سفارش فرمودند و تساوی همه مسلمانان در برابر حقوق و قوانین الهی را اعلام كردند. بعد از آن بار دیگر متعرض مسئله خلافت شدند و حدیث ثقلین بر لسان حضرت جاری شد، و بار دیگر برای غدیر زمینه را آماده كردند.

در این مقطع، منافقین كاملاً احساس خطر كردند و قضیه را جدی گرفتند و برنامه های خود را آغاز كردند و پیمان نامه نوشتند و هم قسم شدند.

لقب امیرالمؤمنین

در مكه جبرئیل، لقب امیرالمؤمنین را به عنوان اختصاص آن به علی بن ابی طالب علیه السلام از جانب الهی آورد، اگر چه این لقب قبلاً نیز برای آن حضرت تعیین شده بود.

پیامبر صلی الله علیه و اله و سلم هم دستور دادند تا یك یك اصحابش نزد علی علیه السلام بروند و به عنوان امیرالمؤمنین بر او سلام كنند و السلام علیك یا امیرالمؤمنین بگویند، و بدینوسیله در زمان حیات خود، از آنان اقرار بر امیر بودن علی علیه السلام گرفت.

در اینجا ابوبكر و عمر به عنوان اعتراض به پیامبر صلی الله علیه و اله و سلم گفتند: آیا این حقی از طرف خدا و رسولش است؟ حضرت غضبناك شده فرمودند: حقی از طرف خدا و رسولش است، خداوند این دستور را به من داده است.




 
حسین آرام جانم

کلیه مطالب درج شده در این سایت مطلق به پایگاه اطلاع رسانی میثم تمار می باشد